Dit is een eenvoudige techniek waarbij je kort wordt blootgesteld aan een beeld en tekst die een afgeleide oproept van wat mentaal lijden voor jou is. Dit is al een confrontatie die je gaandeweg (als je dit af en toe doet) informatie gaat geven.
Je kan uitspreken wat het in je oproept, meteen hardop of niet.
Mocht je iemand spreken waarbij je zou willen delen over de foto/tekst, dan kun je deze laten zien en proberen te verwoorden wat het met je doet.
Dat is alles.
Behalve als jij wilt weten wat het beeld bij die ander oproept.
Dat wil de ander misschien ook met jou delen op dat moment.
Of niet.
In elk geval blijft jou reactie staan en die van de ander ook.
Wat ik merk is dat de foto’s iets doen in hoe het bewustzijnsgeheugen werkt.
De foto’s of wat het deed, zal af en toe nog eens terug komen (op onverwachte ontspannen momenten).
Misschien verandert je eerste reactie gaandeweg (was bij mij wel zo).
De eerste scherpte kan eraf gaan of de weerstand kan in een helder standpunt bepaald worden.
Dit gaat eigenlijk niet over de eerste golf, maar veel meer over het deinen daarna.
Het is vooral een oefening in loslaten.
Uiteindelijk leert het deinen op de dieptes van erkenning, dat het mogelijk is om tot verbinding te komen als zoiets meegedragen wordt.
Dit heeft als mogelijk gevolg: de ruimte om de deur naar reflectie / begrenzing te openen.
Dit niet opgelegd en ontstaand met de tijd als proces in jezelf of niet.
Via de socials geeft Een hoop om te delen hier ook bekendheid aan.
Mail gerust over je ervaring. [email protected]
Je kan uitspreken wat het in je oproept, meteen hardop of niet.
Mocht je iemand spreken waarbij je zou willen delen over de foto/tekst, dan kun je deze laten zien en proberen te verwoorden wat het met je doet.
Dat is alles.
Behalve als jij wilt weten wat het beeld bij die ander oproept.
Dat wil de ander misschien ook met jou delen op dat moment.
Of niet.
In elk geval blijft jou reactie staan en die van de ander ook.
Wat ik merk is dat de foto’s iets doen in hoe het bewustzijnsgeheugen werkt.
De foto’s of wat het deed, zal af en toe nog eens terug komen (op onverwachte ontspannen momenten).
Misschien verandert je eerste reactie gaandeweg (was bij mij wel zo).
De eerste scherpte kan eraf gaan of de weerstand kan in een helder standpunt bepaald worden.
Dit gaat eigenlijk niet over de eerste golf, maar veel meer over het deinen daarna.
Het is vooral een oefening in loslaten.
Uiteindelijk leert het deinen op de dieptes van erkenning, dat het mogelijk is om tot verbinding te komen als zoiets meegedragen wordt.
Dit heeft als mogelijk gevolg: de ruimte om de deur naar reflectie / begrenzing te openen.
Dit niet opgelegd en ontstaand met de tijd als proces in jezelf of niet.
Via de socials geeft Een hoop om te delen hier ook bekendheid aan.
Mail gerust over je ervaring. [email protected]
|
|
